อย่างที่น้องๆทราบดี ว่าพี่อยู่กับชุมนุมนี้มาตั้งแต่ขึ้นปี1 ชุมนุมสำคัญกับพี่มากกว่าเรื่องเรียนเสียอีก แต่พี่ก็ใกล้จะจบการศึกษาแล้ว จริงๆพี่ก็อยากอยู่ทำงานกับชุมนุมไปนานๆ แต่กลุ่มกิจกรรมนักศึกษามันต้องขับเคลื่อนไปด้วยคนที่อยู่ปัจจุบันและอนาคต พี่ก็อยากฝากข้อคิดไว้กับน้องๆ ทั้งเก่าและใหม่ เพื่อชุมนุมของเรามันจะได้เติบโตอย่างมั่นคงต่อไป

1. มีวินัย : แม้ว่าวงเราจะสมัครเล่นมากๆ น้องๆอาจจะคิดว่าทำยังงัยกับมันก็ได้ การร่วมงานกับผู้อื่น แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องดนตรีก็ตาม การที่เราไร้วินัยเป้นการผลักภาระไปให้ผู้อื่น น้องๆอาจคิดว่า กรุไม่เล่นก็ได้ เล่นไปก็ไม่ได้อะไรนิ่ แต่อย่าลืมว่าการที่เราให้เวลากับสิ่งที่นอกเหนือการเรียนแสดงว่ามันเป็นเรื่องสำคัญมากเราถึงยอมเบนความสนใจจากการเรียน เราอาจจะคิดว่ามันเป็นการผ่อนคลายไม่ต้องจริงจังกับมันก็ได้ แต่คนดูเค้าไม่ได้มาดูเราเล่นล่มอีกเช่นกัน พี่ไม่สนใจเรื่องความสามารถของพวกเราว่าเก่งพอหรือไม่ พี่เองก็ไม่เก่ง แต่วงเราไม่ได้เอาเด็กมธ.มาตั้งเป้นออเคสตร้า แต่ตั้งออเคสตร้าให้เด็กมธ. น้องๆก็จงใช้โอกาสนี้ให้คุ้ม โอกาสแบบนี้สำหรับคนที่ไม่ได้เรียนเอกดนตรีมันไม่ได้หาง่ายๆเลย พี่ไม่ได้คาดหวังให้น้องทิ้งการเรียนมาซ้อมครบทุกครั้ง แต่ควรแจ้งผู้ประสานงานว่าจะมาได้ในวันไหนบ้าง เพื่อที่ผู้ประสานงานจะตอบกับวิทยากรที่คุมซ้อมได้ว่ายอดผู้มาซ้อมวันนี้มีกี่คน จะได้วางแผนกันถูกว่าวันนี้เราจะซ้อมอะไร

2. การรักษาน้ำใจซึ่งกันและกัน ชุมนุมเราก่อตั้งมาแบบจับเสือมือเปล่า ที่มันดำรงอยู่ได้ อีกปัจจัยที่สำคัญคือนโนบายทางการฑูตกับบุคคลภายนอก และบรรยากาศที่อบอุ่นในชุมนุม พี่ทราบดีว่าการทำงานเหนื่อยและเครียดแค่ไหน ทุกคนท้อแท้อย่างไร โดยเฉพาะถ้าต้องทำงานด้วยเล่นดนตรีด้วย พี่ผ่านสิ่งเหล่านี้มาแล้ว เวลาพูดอะไรกัน โดยเฉพาะช่วงงานกำลังสุกงอม ขอให้ใจเย็นๆพูดกันดีๆ อย่าใส่อารมณ์ ไม่ได้บอกว่าให้ปล่อยปะละเลยเรื่องที่ผิด สิ่งที่ถือว่าเป็นวินัยต้องศักดิ์สิทธิเสมอในการทำงานร่วมกับผู้อื่น แต่การตักเตือนที่ถูกใส่สีด้วยความเครียดของผู้เตือน ก็อาจทำให้ผู้ถูกเตือนเกิดแรงต้าน ทุกคนไม่ใช่พระอิฐพระปูน พี่ก็เข้าใจว่าบางทีมันก็น่าโมโห แต่ช่วงเวลาแบบนี้มันเปราะบาง ภาระก็เยอะกันอยู่แล้ว อย่าให้มันมีปัญหาระหองระแหงกันในชุมนุมอีกเลย อีกอย่างเวลาที่ขัดหรือแย้งกันเรื่องงานในชุมนุมก็จบในชุมนุม โดนดุ(แดก)ในวงก็จบในวง คนๆเดียวกันก็ต้องมีบทบาทที่แตกต่างในวาระที่ต่างออกไป เวลาที่ไม่ใช่เรื่องงาน การไปสังสรรค์กัน สนุกด้วยกันเป็นเรื่องที่ดี แต่พอเวลาทำงานก็ต้องจริงจังกับมัน มีอะไรที่ไม่ถูกก็พูดกันตรงๆด้วยเหตุผล เช่นเดียวกันถ้าไม่ซ้อมมาโอกาสโดนดุก็มีสูง แต่พอเสร็จงานพวกเราก็เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกันได้เหมือนเดิม อะไรที่ผิดพลาดก็ใ้อภัยกันบ้าง ชุมนุมจะได้น่าอยู่

3. ความเป็นนักสู้ อยู่ชุมนุมนี้ไม่ต้องเก่งก็ได้ แต่ควรจะใจสู้ สู้ทั้งงานและการซ้อม อย่างที่บอกว่าเราจับเสือมือเปล่า ชุมนุมนี้มีแต่พวกเราจริงๆ งานก็ออกจะหนักซํกนิด เพื่อให้พวกเรามีวงเล่นกันต่อไป น้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่ที่ยังเล่นไม่ได้ ไม่ว่าเพราะสกิลไม่ดี หรือไม่คุ้นกับการเล่นวง และคิดว่าตัวเองถ่วงวง พี่ไม่อยากให้คิดแบบนั้น วงนี้มันตั้งมาให้น้องเล่นอยู่แล้ว ไม่ได้ตั้งมาเฉพาะสำหรับคนเก่ง ถ้าน้องได้ซ้อมเต็มที่แล้ว ไม่ว่ามันจะแย่แค่ไหนน้องไม่ใช่ตัวถ่วงแน่นอน เพราะความก้าวหน้าของวงคือการที่นักดนตรีได้พัฒนาตัวเองไปพร้อมๆกัน จากประสบการณ์พี่ที่เริ่มหัดเล่นวิโอลาหลังจากเข้าวงนี้ คอนดัคเตอร์วงเราไม่ได้คาดคั้นให้เราเล่นได้100% พี่มักจะโดนดุถ้าทำผิดแบบที่พี่ควรจะทำได้ดีกว่านั้น แม้ว่าในโน้ตช่วงนั้นๆพี่จะได้มากกว่า 50%ก็ตาม แต่พี่ไม่เคยโดนดุถ้าพี่เล่นได้ห้องละตัวในเพลงยากๆ เพราะนั่นเป็นที่สุดของขีดจำกัดจริงๆ และคอนดัคเตอร์ก็เห็นแล้วว่าพี่ได้พยายาม คอนเสิร์ตแรกยากที่สุด และเพลงที่น้องได้เล่นมันอาจจะทำให้รู้สึกว่าเกินความสามารถอยู่บ้างแต่ถ้าเราผ่านคอนเสิร์ตยากๆมาได้คอนเสิร์ต ต่อไปจะง่ายขึ้นและเราจะสนุกกับมันด้วย

เรื่องงานก็เหมือนกัน อย่าให้เป็นภาระของใครคนเดียว ขอให้มีน้ำใจช่วยกันแบ่งเบา งานก็จะไม่หนักจนเกินไปสำหรับใคร เวลาทำงานถ้าอยากได้เหตุผลว่าทำไมต้องทำ ก็จงคิดว่า เมื่อไรที่เราหยุดทำงาน เราก็ต้องกลับไปนั่งเล่นไวโอลินอยู่บ้านให้ตัวเองฟัง

สุดท้ายนี้พี่หวังว่า น้องๆจะช่วยกันรักษาชุมนุมไว้ให้พี่ๆกลับมาฉลองครบรอบสิบปี หรือยี่สิบปี ขอให้รักกันมากๆ และสร้างดนตรีเพื่อดนตรี ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับผู้ชม แม้ว่าพี่จะไม่สามารถร่วมงานกับน้องๆได้เหมือนแต่ก่อน แต่ก็จะเฝ้าดูความสำเร็จของน้องเสมอ

เปนกำลังใจให้น้องๆทุกคนนะคะ ^^

สู้ๆค่า

เป็นคนหนึ่งที่ยังอยู่ตรงนี้
คอนเสิร์ตนี้เหนื่อยมาก จนแทบไม่อยากจะทำแล้ว...
นักดนตรีก็ไม่ค่อยมาซ้อม
ทั้งๆที่รู็ว่าพี่ปิ๊กก็มาไม่ค่อยได้
ไม่รู้จะตามยังไง ไม่อยากใช้วิธีบังคับ
เพราะชุมนุม ชมรม ของมหาวิทยาลัยเรา มันเลือกเข้า เลือกทำ เลือกอยู่ ด้วยใจอยู่แล้ว

ใครที่ไม่มีใจ จะฉุดไว้ยังไงคงเอาไม่อยู่

หลังจากเมื่อคืนคุยกะพี่ไลล่าแล้ว ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะนะ
รู้สึกได้ระบาย แล้วก็ได้รู้เรื่องอะไรที่ไม่รู้อีกมาก

เรื่องนิสัยส่วนตัวไม่พูดแล้วกัน เดี๋ยวจะหาว่าจิกกัด

เรื่อง "สติ" เวลาซ้อมเป็นเรื่องที่โอมพูดบ่อยมากในวง
มีสมาธิกับเพลง คนที่อยู่ข้างหน้าวงหน่อยนะเวลาซ้อม
เรามีความเชื่อว่า ถ้ามีสติ มีสมาธิ มันก็จะระลึกสิ่งที่เรียนมาจากครู จากพี่ปิ๊กให้เล่นออกมาได้

เราไม่ได้โกรธ และพี่ปิ๊กคงไม่โกรธเวลาพวกเราเล่นกันแบบขาดสติ
แต่ว่า เพื่อนที่จะต้องย้อนกลับมาเล่นใหม่เรื่อยๆเพราะอาการขาดสติของเราเค้าเหนื่อยนะ

เนาะ
แค่นี้แหละ เวิ่นเว้อจัง

ปล. จะได้ฉลองครบรอบ 10 ปีมั๊ย ลุ้นๆ ^ ^

ขอเป็นกำลังใจให้กับน้องๆ ทุกคน สู้ๆๆๆ นะจ๊ะ

ขอบคุณค่ะ..^^

ไม่ได้อยู่ในธรรมศาสตร์นะ แต่ว่าได้เคยร่วมงานกันอยู่ ถ้าว่างยังไงจะเข้าไปร่วมเล่นด้วยนะจ๊ะ


ปล.พี่ๆมาซ้อมท่าพระจันทร์มั่งดิพี่....รังสิตอย่างเดียวเลยก็ไปไม่ไหวเหมือนกันนา......

keep fighting ka!!

อยากเล่นอะแต่ไม่มีเวลาซ้อมเลย เดี๋ยวอยู่ปี 5 แล้วอาจจะเจอพี่อีกนะ ช่วงนี้ถ้าว่างๆ ก็จะไปดูน้องๆ เล่นกันบ่อยๆ แล้วกันนะ